Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121896 Τραγούδια, 259422 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 αναθύμηση
 
Αναθυμάμαι  ότι έχει μείνει από σένα...
από την ώρα που το μαζί έγινε χώρια.
Που σαν αδύναμα δενδριά σε ανεμοβόρια ...
διαχωριστήκαμε σε δύο από ένα.

Μου έχουν μείνει τα θλιμμένα σου τα μάτια ...
το τελευταίο σαν μου έλεγες αντίο.
Ήταν καθρέφτης στης ψυχής σου το βιβλίο ...
και μέσα διάβασα πώς ήτανε κομμάτια.

Όπως κομμάτια ήταν κι εμένα η ψυχή μου ...
όμως δεν ξέρω αν το έδειχνε η ματιά μου .
Είχα πασχίσει να πετρώσω την καρδιά μου ...
όσο με άφηνε η εύθραυστη αντοχή μου.

Ήταν  μοιραίο  κι αναπόφευκτο  το τέλος ...
Χρόνια μας έφθειραν τα πρέπει και τα όχι .
Τα διευρύναν οι καιροί κι έγιναν βρόχοι ...
ήταν αγκάθια απαλά κι έγιναν βέλος.

Αναθυμάμαι ,αναπολώ κι αναρωτιέμαι ...
αν ήταν λάθος ή σωστές οι αποφάσεις .
Μην ήταν μόνο ,κούφια λόγια και προφάσεις ...
και στήν πλοκή της αμφισβήτησης πλανιέμαι .

Μα σαν θυμάμαι των ματιών σου την εικόνα ...
αυτή την άχαρη ημέρα του αντίο ,
φρονώ πως θύτες γίναμ' εύκολα κι οι δύο ...
σε κάποιας στείρας ενοχής τον κυκεώνα .











 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 10
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
ΕΛΠΗΝΟΡΑΣ
07-11-2021 @ 01:04
::theos.:: ::hug.:: ::theos.::
Κων/νος Ντζ
07-11-2021 @ 08:02
::love.:: ::hug.:: ::theos.::

Μα σαν θυμάμαι των ματιών σου την εικόνα ...
αυτή την άχαρη ημέρα του αντίο ,
φρονώ πως θύτες γίναμ' εύκολα κι οι δύο ...
σε κάποιας στείρας ενοχής τον κυκεώνα
Ιάνθη
07-11-2021 @ 11:14
::theos.:: ::theos.:: ::theos.::
liontari73
07-11-2021 @ 11:14
::up.:: ::up.:: ::up.::
heardline
07-11-2021 @ 15:31
Πολύ όμορφο το ποίημά σου Τάσο. Μπράβο!!!
ΑΜΑΡΥΛΙΣ
07-11-2021 @ 19:23
Φανταστικό!!! φίλε μου, καλό βράδυ. ::hug.:: ::hug.:: ::hug.::
malkon64
08-11-2021 @ 10:08
Θαυμάσιο !!!!!! ::yes.:: ::yes.::
-Ειρήνη-
09-11-2021 @ 15:16
"Αναθυμάμαι", πιο δυνατό από το "θυμάμαι", σα να περπατά ο ήρωάς σου προς τα πίσω στο χρόνο να την ξαναβρεί. Είναι όμορφο το ποίημά σου, μελαγχολικό αλλά όχι θλιμμένο. Υπάρχει μια ομορφιά σε αυτό το χωρισμό που φαίνεται ότι ήταν αναπόφευκτος όχι επειδή τελείωσε η αγάπη, αλλά για άλλους λόγους. Έτσι την αμφισβήτηση τη διαβάζω σαν νοσταλγία, γιατί η απόφαση πάρθηκε αφού έγινε προσπάθεια να μην παρθεί και πιστεύω πως αν γύριζε ο χρόνος πίσω, το ίδιο θα γινόταν. Κι έτσι όπως έγινε, η αγάπη συνεχίζεται... κι ας μην είναι μαζί. Υποθέτω ότι κι αυτή το ίδιο νιώθει όταν αναθυμάται. "Που σαν αδύναμα δενδριά σε ανεμοβόρια .../διαχωριστήκαμε σε δύο από ένα" και "ήταν αγκάθια απαλά κι έγιναν βέλος" οι πιο όμορφες φράσεις σου.
χωρίς λόγια
09-11-2021 @ 17:55
ομορφιά!
ΜΙΧΑΛΗΣ 63
19-11-2021 @ 20:30
Υπέροχο !!!!! ::theos.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο