Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
123500 Τραγούδια, 261376 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Μονόλογος Περπατώντας Στο Χρόνο
 
Μονόλογος Περπατώντας Στο Χρόνο

Αμείλικτος ήλιος γκρεμίζει το φως
Στο αμήχανο κεφάλι
Τυφλωμένο από την αντηλιά
Όλο στρέφει το βλέμμα
Στον άσπρο δρόμο ο αέρας
Ανεβαίνει καυτός σε κύματα
Τρεμουλιάζει η γη
Μαζί του αναλήπτομαι
Μαζί μου δέντρα, λιθάρια κι άνθρωποι στριφογυρίζουν
Και έτσι απλά, τόσο κοντά στην πολιτεία
Μόνος μου περπατώ
Γλοιώδης χρόνος άγριος
Ασύλληπτη σαύρα της ασφάλτου
Αν την ουρά του πιάσεις με την ουρά μένεις στο χέρι
Σαν παγιδευτεί, πεθαίνει και χάνεται
Σαν ξεχαστεί
Μπήζει τα δόντια στο πετσί και τον θυμάσαι
Αυτή η κούραση του περιπατητή
Αλλόκοτη μου μοιάζει και φοβάμαι
Ο ιδρώτας είναι κρύος
Σε κάθε βήμα κινδυνεύω από τη μνήμη
Σ’άπατη λάσπη αόρατη πορεύομαι
Σ’άγνωστα βράχια τρέχω, πέφτω και ξεσκίζομαι
Ο φόβος βραδύτερος από την κούραση
Μα υπομονετικός, σίγουρος κυνηγός
Με ακολουθεί
Πάντα ένα βουνό ξοπίσω
Πισωκοιτώ κι η θέα του μ’οργίζει
Τώρα του κόσμου το μυστήριο
Όχι να το αρχειοθετήσω
Σε ράφι άχαρο της γνώσης
Ούτε για να κυλήσει το αίμα πιο γοργά στις φλέβες
Του κόσμου το μυστήριο οραματίζομαι
Ως πεταλούδα παρδαλή και ιοβόλα
Που παιχνιδίζει στ’άδειο χάος

Η ανάσα μου πεινά, η θέληση λιμοκτονεί
Σαν να μην έχω σπίτι ούτε σπηλιά
Σκοπό παράδεισο ή κόλαση
Οτιδήποτε μπορεί να παρεξηγηθεί
Θετικά ή αρνητικά
Εδώ στην επίπεδη έρημο
Κάποτε που’μουν νιος και αφελής
Χαρούμενος δεν το ξεχνάω
Πρόκαμα και περπάτησα
Τρεις σπιθαμές στη ρούγα της σοφίας
Δύο στο δρόμο που ανοίγεται η ιστορία
Και άλλη μια στην ατραπό του έρωτα
Αλλιώτικα έπρεπε να πορευτώ
Χιλιόμετρα ήθελα να κάνω
Να ερευνήσω και να ερευνηθώ
Μα βιάστηκα καθήκοντα να διεκπεραιώσω
Παραπλανητικές τροχιές επίκυκλες να ολοκληρώσω
Τάχα θα ελευθερωνόμουν
Μα το σκουλήκι δεν ελευθερώνεται
Όση τριχιά κι αν φτύσει απ’αλεσμένη λάσπη
Κι όσο μετάξι
Όλοι οι τοίχοι περπατούν μαζί του
Ή και πιο γρήγορα
Θυμάμαι, μένω πίσω
Μα ως να εξουθενωθούν τα πόδια οριστικά
Και πέσω νεκρός στις πέτρες
Και το κρανίο συντριβεί στο βάρος του
Χωρίς ο κρότος ν’ακουστεί από κανέναν
Εκτός ίσως από τα πολυνείκια όρνεα
Οι κύκλοι τους στενεύουν ολοένα
Απ’τη Θεσσαλονίκη ως τη Θήβα
Θα έχω κατακτήσει κάθ’έρημη οδό
Δεν θα κοιτάω κάτω πια
Παρά μονάχα πάνω
Κάνοντας τ’άστρα σκαλωσιές και τους θανάτους πύλες

Ο ήλιος χαμήλωσε
Ή μήπως μόνο το κεφάλι μου
Ξεκρέμαστες εικόνες στο κουτσό μυαλό
Στην πέτρα του γκρίζου δρόμου μου
Κάθομαι και μετανιώνω.



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 0
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο