Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
132164 Τραγούδια, 269853 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Αυθυποβολή
 ...Καθώς δημιουργείται το μηδέν....
 
[I]Εχθές το βράδυ
Στην πιο μεγάλη νύχτα του απελθόντος χρόνου

Κοιμήθηκα σε μια βουνοπλαγιά της εξιλέωσης μου
Περιμένοντας στην πιο μεγάλη μου κατάνυξη
Το δικό σου όνειρο[/I]

[B][I]Να διαρκέσει λίγο πιο πολύ , από κάθε άλλη φορά
Να μείνεις λίγο παραπάνω και σαν παρανάλωμα να καις
Μέσα στις ασπρόμαυρες εικόνες που γεννάει η υπερένταση του μυαλού…[/I][/B]

[U][B][I]Μια χημική ουσία μου είπαν ότι είσαι
Μια επιστημονική εξήγηση, στις εκκρίσεις του ανέφικτου[/I][/B][/U]

[I]Εγώ δεν απαντώ στους ρήτορες
Γιατί έχω μάθει να αισθάνομαι
Την έλλειψη και την πλήρωση με τον ίδιο ακριβώς τρόπο
Να συμπεριφέρομαι με αγάπη
Στις αναμνήσεις μου,
Να μην τις κατηγορώ για τίποτε
Να τις ξεσκονίζω κάπου – κάπου
Και να ταξιδεύω στην αναπόλησή τους σαν τώρα…[/I]
Σαν πάντα

Να τις μυρίζω και να θυμάμαι τη γεύση τους
Τη γεύση σου….

[B]Ήταν γλυκιά …[/B]

[I]Μπορώ να αναγνωρίσω τα ίχνη σου
Μέσα στην πιο πυκνή ομίχλη
Να τα ακολουθήσω και να βρω τον δρόμο για την πεδιάδα
Των παιδικών μας ονειρώξεων[/I]

[B][I][I]Πες το αυθυποβολή
Πες το αν θέλεις παραβολή, μιας παλιάς ιστορίας γεμάτης μηνύματα
Και λακτίσματα ήχων στα ανάστροφα των θεμιτών[/I][/I][/B]

[I]Μα έτσι έχω μάθει να ζω William , αθέμιτα
Να πυρπολώ το ακατόρθωτο και να πέφτω μες στη φωτιά
Για να εξαγνιστώ από τις ανορεξίες του ψυχρού σώματός μου…[/I]

[I]Σε βλέπω όπως τότε….
Είσαι ακόμα Φωτεινός Άγγελος
Μες στις αγέλες της νύχτας
Πίσω απ ‘ τις υπόκωφες κραυγές των Λύκων
Που έχουν κατακτήσει και σήμερα τη βουνοπλαγιά μου[/I]

[B][U][I]Δεν τους φοβάμαι William
Γιατί είμαι γέννα αιλουροειδών
Και μιλώ τη γλώσσα τους καλά…

Όχι δεν τους φοβάμαι…[/I][/U][/B]

[B][I]Τη ζωή μου φοβάμαι μόνο
Τον εαυτό μου , τον αλύτρωτο
Που πλανάται σαν κατάρα, μέσα στα όνειρα της μεγάλης νύχτας

Εχθές γεννήθηκε ένα αστέρι για δυο δευτερόλεπτα
Όσο κρατάει μια ευχή…[/I][/B]

[I]Μα λυπήθηκα πιο πολύ για εκείνο το ψηλό κυπαρίσσι
Που κόπηκε για να γίνει χαρτί
Για να έχουμε να ακουμπάμε κάπου τις σκέψεις μας[/I]

[U]Εγώ κι εσύ…[/U]

[I]Πάνω σε αυτό το χαρτί σου μιλώ
Και σε ανακυκλώνω [/I]

[B][I][U][I]Για να ξαναγίνεις ψηλό σαν δένδρο
Να μην μπορώ να σε φτάσω

Θα σε περιμένω να αναστηθείς ξανά

Μέσα στη μεγάλη νύχτα

Και να γίνω η φυλλωσιά σου.... [/I][B][/U][/I][/B]


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 9
      Στα αγαπημένα: 1
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αναμνήσεις & Βιώματα,Φιλοσοφικά
      Ομάδα
      Ελεύθερος στίχος - Ποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Ένα τυπογραφικό λάθος είμαι , που γεννήθηκε μέσα σε ανάποδες λέξεις
 
TAS
06-05-2007 @ 17:36
Μπορώ να αναγνωρίσω τα ίχνη σου
Μέσα στην πιο πυκνή ομίχλη
.....
MARGARITA
06-05-2007 @ 18:15
Εγώ δεν απαντώ στους ρήτορες
Γιατί έχω μάθει να αισθάνομαι
Την έλλειψη και την πλήρωση με τον ίδιο ακριβώς τρόπο

καληνύχτα Άβαλον....
Αγνή
06-05-2007 @ 19:46
Η κορυφή του κυπαρισσιού σου
μου έσκισε την ψυχή!
Αστεροτρόπιο (Jeny)
07-05-2007 @ 06:42
Υπέροχο...
agrampeli
07-05-2007 @ 07:35
Να συμπεριφέρομαι με αγάπη
Στις αναμνήσεις μου

πολύ ωραίο ::yes.::
Νεφελοβάτης
07-05-2007 @ 18:50
Δεν τους φοβάμαι William
Γιατί είμαι γέννα αιλουροειδών
Και μιλώ τη γλώσσα τους καλά…

Όχι δεν τους φοβάμαι…

Τη ζωή μου φοβάμαι μόνο
Τον εαυτό μου , τον αλύτρωτο
Που πλανάται σαν κατάρα, μέσα στα όνειρα της μεγάλης νύχτας

Εχθές γεννήθηκε ένα αστέρι για δυο δευτερόλεπτα
Όσο κρατάει μια ευχή…

::blush.::
poetryf
18-05-2007 @ 07:53
Διορατικό!
Μην ξεχνάς πως η μεγαλύτερη ικανότητα του Ποιητή είναι αυτή της διόρασης!
MARGARITA
22-06-2008 @ 04:15
όπως τότε......εξαιρετικό!
isidora
22-06-2008 @ 06:30
Εχθές γεννήθηκε ένα αστέρι για δυο δευτερόλεπτα
Όσο κρατάει μια ευχή…

Μα λυπήθηκα πιο πολύ για εκείνο το ψηλό κυπαρίσσι
Που κόπηκε για να γίνει χαρτί
Για να έχουμε να ακουμπάμε κάπου τις σκέψεις μας ::sad.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο