Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
129765 Τραγούδια, 269225 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Το πρώτο βήμα του δρόμου
 Ο δρόμος έγραψε κάποιος είναι κάτω από τα πόδια μας.. Πάντοτε υπήρχε, πάντα θα υπάρχει. Το να κάνουμε το πρώτο βήμα είναι το σημαντικό. Για εκεί που θέλουμε να πάμε..
 
Υπάρχουν συνομιλίες που μας γαληνεύουν, που μας ηρεμούν, που μας γεμίζουν. Που μας ταξιδεύουν σε θάλασσες, σε χώρες που δε φανταζόμασταν ποτέ ότι υπάρχουν. Που μας γεμίζουν με ειρήνη, με φως, με ζωή. Έχουν όλες αυτές ένα χαρακτηριστικό. Αυτό της επικοινωνίας, της κατανόησης, της ειλικρινούς διάθεσης να ακούσουμε, να πάρουμε και να δώσουμε. Και επίσης το ότι νοιαζόμαστε για αυτόν που είναι απέναντι, δίπλα μας, μέσα μας, βαθιά και ειλικρινά.

Μα υπάρχει ένας συνομιλητής που όταν τον δούμε μ αυτό τον τρόπο, όταν συνομιλήσουμε μαζί του έτσι, μας φέρνει το πιο όμορφο συναίσθημα. Αυτό της πληρότητας και της γαλήνης της ολοκλήρωσης.. Εκείνος που τον έχουμε μαζί μας μια ζωή, μα δεν τον ακούμε σχεδόν ποτέ. Ναι τον εαυτό μας, τα νιώθω μας και τα θέλω μας τα αληθινά που εκφράζει. Αυτόν που μας μάθανε να τον έχουμε στη γωνία, σαν ένα μικρό και κακομαθημένο παιδάκι και έτσι να τον αντιμετωπίζουμε.

Μια που και τα θέλω του, δε συνάδουν με τα θέλω των σοφών που μας περιτριγυρίζουν. Μια που μας μεγαλώσανε με το αίσθημα του πρέπει, της θυσίας για τις κοινωνίες και για τους άλλους. Α ναι, λένε και κάνα κοίτα την πάρτη σου, μα με την έννοια, του κατανάλωσε, δούλεψε για να έχεις να σου τα παίρνουμε, και μη σκέφτεσαι και πολύ μωρέ, κακό (μας) κάνει.. Και μην τον ακούς τον μέσα σου, κακομαθημένος είναι, δεν ξέρει τι να θέλει, άκου εμάς..

Και έτσι μένουμε οι αιώνιοι έφηβοι, που θένε αυτοί, μια και έτσι είναι πιο εύκολο, για κείνους κι ας νομίζουμε πως είναι και για μας.. Εύκολο μας το κάνανε να ακούγεται. Έλα μωρέ τι να προσπαθήσεις να αλλάξεις κάτι, δε βλέπεις τι γίνεται.. Κλέφτες πολιτικοί, καμένα δάση, κλεψιές παντού. Και όλοι να βρουν καμιά ουσία για να χαθούν, καμιά κομπίνα να τα κονομήσουν. Και να δουλεύουν και για κάνα κομμάτι ψωμί για τον κάθε αφεντικάρα. Αυτό δεν μας πολυαρέσει, μα μια που είναι δύσκολο σιγά μην ασχοληθούμε.. Ε, που να κατεβαίνουμε στο δρόμο να τα αλλάξουμε. Άσε που ο κόσμος πεινάει, και μεις έχουμε και μια δουλίτσα, τι ψάχνεις…;

Και αν εκείνος ο ξεχασμένος εαυτός μας μιλήσει και για συναίσθημα..; Ορίστε, τι είναι αυτό θα σου πει η λογική (τους);; Δεν κατίλαβα καλώς… Έλα μωρέ ξαναμωρουδιάζεις τώρα, τι είναι αυτά για φεγγάρια και αστέρια και άσπρα άλογα, για όνειρα και ομορφιά κι ευτυχία, που κάθεσαι και μου λες.. Βρες καμιά/κανένα φραγκάτο να στα χώνει, και αν δεν κάτσει, καμία/κανένα που να είσαι βολικά. Άραξε, και μη λες χαζά. Μα αν δε θέλω να το κάνω, λες.. Ε σιγά, και να μη σου φτάνει, κάνε και καμιά τσάρκα να βρεις και κάνα καλό κομμάτι κρέας, που να σ αρέσει να παρθείς, τι μασάς, εμπειρία είναι..

Καλά είναι όλα αυτά και βολικά φαντάζουν. Μα κάποια στιγμή, μια και ότι και να σου λένε, νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι κάτι σου φταίει σ όλα αυτά, αρχίζεις και το κοιτάς βαθύτερα…

Και εκεί έρχεται και η πρώτη, συνειδητοποίηση.. Σαν κοιτάξεις αυτούς που στα λένε, σαν δεις τη ζωή τους.. Σαν δεις το σβησμένο βλέμμα τους, τις αλυσίδες στα ποδάρια τους, την αύρα τους τη γκρίζα, τη μαυρίλα που σκορπούν όταν περνούν.. Και κει βλέπεις την αντίφαση.. Αφού όλα τα εύκολά τους είναι καλά, αυτοί γιατί είναι έτσι…;

Και το βλέπεις παντού, σ όλους τους συμβουλάτορες.. «Δασκάλους», «δημοσιογράφους», «πολιτικούς», «ειδικούς».. Μα και πιο κοντά, γονείς, φίλους, γνωστούς - αγνώστους… Οι τελευταίοι μπορεί να μη φταίνε κάποιες φορές ενσυνείδητα. Τους τα μάθανε οι αποπάνω.. Μα και φταίνε, που τα κράτησαν... Γιατί έτσι τους βόλευε κι αυτούς. Μην κάνουν κάνα βήμα έξω απ το κοπάδι, και τους δαγκώσει κάνα άλλο πρόβατο. Αν και φοβόταν και το βοσκό. Μα και την ελευθερία. Μια κι αυτή προσπάθεια έχει, επιλογές απαιτεί, ευθύνη..

Και κει πέφτει και το πρώτο πέπλο.. Και έρχεται η πρώτη απομυθοποίηση.. Μια και καταλαβαίνεις, ότι αφού αυτοί δεν περνάνε καλά, δεν είναι καλά, δεν ξέρουν καν τι θα πει ευτυχία, τότε ισχύει ολοκάθαρα και το άλλο. Πως όλα αυτά τα ωραία και σοφά που σου φορτώσανε, κάπου χωλαίνουν.. Και δε σημαίνει πως εσύ μια και τους έβλεπες, καθώς σου επιβάλανε να τους βλέπεις, σοφούς και παντογνώστες, είναι έτσι και στα αλήθεια..

Και ακολουθεί η κατανόηση. Πως οι άλλοι δεν έχουν πάντα δίκιο.. Πως όλη αυτή η «κοινωνία» και καλά που ζούμε έχει ένα σκοπό, άλλο από κείνον του ανθρώπου. Άλλον από τον οποίο φτιάχτηκε αρχικά. Μια και φτιάχτηκε για λόγους αλληλοβοήθειας και αλληλοστήριξης. Για να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό περιβάλλον. Για να προστατεύει ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί να πάνε πιο ψηλά. Και αργότερα όσο πιο πολύ αναπτύσσονταν η σκέψη, η φιλοσοφία, η κατανόηση, για να βοηθήσει το άτομο να αναπτυχθεί και να προχωράνε όλοι μαζί για κάπου καλύτερα.

Μα δε βόλευε κάποιους.. Που μια κοινωνία προβάτων θέλουνε και την κάνανε. Να ζούμε για άλλους, όπως εκείνοι θένε, για να είμαστε πειθήνιοι.. Και ευκολοδιαχείριστοι.. Και όχι για μας.. Γιατί τον ευτυχισμένο τον άνθρωπο, να τον ελέγξεις δεν μπορείς. Ούτε κι αυτόν που ξέρει και κάνει αυτό που θέλει..

Και προχωράς στο πρώτο βήμα. Αρχίζεις να ακούς και να συνομιλείς.. Με τον εαυτό και με τα θέλω σου.. Και να καταλαβαίνεις σιγά σιγά, πως αυτό που θες, και εκείνο που νιώθεις είναι και όμορφο, και καλό, και σωστό. Για σένα, αφού το νιώθεις πραγματικά… Και γαληνεύεις, μια και καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνες όχι με αντίπαλο, μα με σύμμαχο. Τον πιο πιστό, τον πιο γενναίο, αυτόν που σ αγαπά.

Αυτόν που είσαι, και όχι αυτόν που σου μάθανε πως πρέπει να είσαι….

Αυτό είναι το πρώτο, το πιο μικρό ίσως μα και το πιο σημαντικό βήμα.. Γιατί έχει πολλά ακόμα, και δύσκολα.. Δουλειά πολύ θέλει για να προχωρήσεις, για να ελευθερωθείς από όλα τα πρέπει που μας βάλανε, από τα θέλω αλλωνών που έχουμε φορτωμένα. Και πράξεις που έκανες, που κάνεις, που θα χρειαστεί να κάνεις. Και δύσκολο είναι..

Είναι σκέψεις που κάνουν πολλοί. Και όλοι στα λόγια μπορεί και να συμφωνούν, όπως και συ κάποτε. Μα το έχεις νιώσει πια στο είναι σου. Πως αυτό το δύσκολο είναι που αξίζει.. Μια και οδηγεί εκεί που θες. Στο να είσαι ένας μέσα σου, και να έχεις την ευθύνη των επιλογών σου, και να μην ανησυχείς για το τίμημα.. Μονάχα που χρειάζεται να ναι δικές σου, και όχι εκατό φωνών αλλωνών, που μιλάνε στη «λογική» σου. Να είσαι εσύ που τις παίρνεις, συνομιλώντας και ακούγοντας τον εαυτό σου. Συμπορευόμενος μαζί του. Κατανοώντας τα γιατί. Αποδεχόμενος και διαχειριζόμενος την κάθε κατάσταση, όσο δύσκολη και να φαίνεται.. Γνωρίζοντας, πως η δυσκολία είναι κάτι το σχετικό, μια και τα εύκολα είναι που γίνονται θηλιές στο λαιμό σε λίγα χρόνια..

Σαν και τότε που διάβαζες στο σχολείο. Δύσκολο μπορεί να ήταν μα τώρα το δύσκολο θα ταν να είχες αφεθεί να κάνεις μια δουλειά που δε σ αρέσει. Μια και όταν χρειάστηκε δεν προσπάθησες… Ή ακόμα χειρότερα γιατί έκανες επιλογές που σου επιβάλανε (με «ήπιο» και σοφό τρόπο, οι γονείς, οι σοφοί οι συγγενείς, οι δάσκαλοι), άσχετες με το θέλω σου.. Που τις αποδέχτηκες γιατί και «λογικές» φαινόταν και δεν ήθελες να τους «στεναχωρήσεις». Και τώρα κάθεσαι κι αναρωτιέσαι τι είναι που σε τρώει κάθε πρωί, σαν πας στο γραφείο..

Και κάνοντας το βήμα, αποδέχεσαι πλέον και την ενηλικίωση. Όχι εκείνη της κακώς εννοούμενης ωριμότητας που θα σε φέρει πιο κοντά στο βάλτο. Μα αυτής που θα σε φέρει σε μια κατάσταση που πατάς στα πόδια σου, που περπατάς για να πας εκεί που θες, και όχι αναζητώντας στηρίγματα και δεκανίκια. Και όχι εκεί που σε πάνε, όσο βολικά και να το βαφτίσεις. Μια και αφού συζητάς ειλικρινά με τον εαυτό σου ξέρεις πολύ καλά που σε παν τα εύκολα που σου μάθανε και κείνα που σου τάζουν...

Τότε πλέον αποδέχεσαι την ευθύνη και τη δυσκολία, μα έχεις και το δικαίωμα… Αυτού που είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ελεύθερης, της αληθινής ζωής..

Το δικαίωμα πια, της Επιλογής…





Έχει κι άλλα βήματα, κατανόηση των μέχρι τώρα πράξεων και των ας πούμε επιλογών μπορεί να τα λένε, της προσωπικής μας ιστορίας, αναγνώριση των λαθών που κάναμε, αυτών που έκαναν άλλοι προς εμάς και συνειδητοποίηση του γιατί έγιναν, αποδοχή και αναγνώριση της ως τώρα πορείας, και άλλα που βρίσκει κανείς προχωρώντας..

Μα εκείνα είναι το καθένα μια άλλη ιστορία αυτού του δρόμου..



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 12
      Στα αγαπημένα: 1
 
   

 Ταξινόμηση 
       Συλλογή
      Ονειρέματα
      Κατηγορίες
      Αναμνήσεις & Βιώματα,Συναισθήματα - Εικόνες
      Ομάδα
      Ελεύθερος στίχος - Ποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Ότι μπορεί κανείς να ονειρευτεί δεν είναι ποτέ χαμένο
 
Νεφελοβάτης
22-07-2007 @ 17:28
Σκέψεις και δρόμοι του μεσοκαλόκαιρου, αν και έχουν αρχίσει πολύ πριν. Τώρα απλά περπατιούνται..

Μια καλησπέρα σ όλους. Και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να έρθω στο πάρτυ, μα υπήρχε τεχνικό κόλλημα λόγω δουλειάς. Ελπίζω να μπορέσω να έρθω σε ένα επόμενο.

Καλό ξημέρωμα και καλή εβδομάδα. ::smile.::
vas
22-07-2007 @ 17:39
διακλαδώσεις...
δρόμοι, καλώδια,
ιώδια, τρόμοι
Μαρία Χ.
23-07-2007 @ 02:16
Πολύ δύσκολη προσωπική υπόθεση η Επιλογή.. αλλά αν δεν κάνεις το καθοριστικό πρώτο βήμα.. κάποιοι δρόμοι θα μείνουν κλειστοί για πάντα.. πολύ σωστά τα λες Θοδωρή...
Κρίμα που δεν ήρθες στο πάρτυ.. αλλά φαντάζομαι πως θα ακολουθήσουν κι άλλα... καλή σου μέρα!!!
seizeTHEday
23-07-2007 @ 04:01
Καλή σου μέρα Θοδωρή!
Ένα απλό και μεγάλο μπράβο σ' αυτά που γράφεις...

Εγώ ξέρεις τι έχω ευχαριστηθεί και αγαπήσει, περισσότερο μέσα από αυτό το stixoχωριό;
Τους Ανθρώπους του, που μου δώθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω κάτι από την θετική αύρα τους και την λάμψη τους, έξω, στην πραγματική Ζωή.

Να είσαι καλά φιλαράκι θα τα πούμε κι από κοντά!
::rol.:: + ::yes.:: ...
ΛΕΩΝ53
23-07-2007 @ 04:07
Το γραπτό σου πάρα πολύ όμ,ορφο....... ::theos.:: Εξαιρετικό θα έλεγα....
Ηλιαχτίδα
23-07-2007 @ 07:48
Mάλιστα...
δικιο εχεις Θοδωρή, αλλα δεν ξερω κατα ποσο μας κανει καλο να διαλογιζόμαστε τόσο τελικα.. ::sad.::
agrampeli
23-07-2007 @ 08:09

Υπάρχουν συνομιλίες που μας γαληνεύουν, που μας ηρεμούν, που μας γεμίζουν. Που μας ταξιδεύουν σε θάλασσες, σε χώρες που δε φανταζόμασταν ποτέ ότι υπάρχουν. Που μας γεμίζουν με ειρήνη, με φως, με ζωή. Έχουν όλες αυτές ένα χαρακτηριστικό. Αυτό της επικοινωνίας, της κατανόησης, της ειλικρινούς διάθεσης να ακούσουμε, να πάρουμε και να δώσουμε. Και επίσης το ότι νοιαζόμαστε για αυτόν που είναι απέναντι, δίπλα μας, μέσα μας, βαθιά και ειλικρινά.

Μέ άγγιξε αυτό σαν να το έγραψα εγώ

συμφωνω με τον seizeTHEday ::up.:: ::up.::
Αστεροτρόπιο (Jeny)
23-07-2007 @ 08:19
Παρότι θα 'θελα πάρα πολύ να το δω ως άσπρο-μαύρο το κείμενό σου είναι τόσες οι γκρίζες αποχρώσεις στα ενδιάμεσα που δε ζωγράφισες ώστε δε μπορώ να πω ούτε συμφωνώ ούτε διαφωνώ.
Δεν είναι εκεί το νόημα άλλωστε. Να το συζητήσουμε προτού το επόμενο πάρτυ ::razz2.::
Γιατί στο πάρτυ θα χορέψουμε ::angel.::
Νεφελοβάτης
23-07-2007 @ 15:23
Σταυροδρόμια, ανοιχτοί δρόμοι, μονοπάτια, ιώδια και betadin, τρόμοι παλιοί που γινήκαν ανησυχίες, μα και ομορφιά Vas, πολύ ομορφιά έχει η γαλήνη. Αυτή του να μιλάει κανείς με τον εαυτό του, ήρεμα και ειλικρινά. Και μια αίσθηση πως ξέρεις ότι πατάς στα πόδια σου, και πως αργά ή γρήγορα θα πας. Εκεί που θες. Μα και να μην τα καταφέρεις, να μην το βρεις, πάλι νικητής είσαι. Γιατί και τη μάχη έδωσες, και το δρόμο σου τον αληθινό σου περπάτησες..

Είναι δύσκολη η επιλογή Μαρία, πράγματι. Πάντως όταν έχει κανείς καταλάβει πως η αποδοχή των θέλω του είναι το βασικό το βήμα τότε προχωράει. Η ευθύνη και το τιμήμα από κει και πέρα, είναι αυτά που πραγματικά του δίνουν το δικαίωμα. Της πραγματικής Επιλογής.
Ήθελα πολύ να έρθω στο πάρτυ, μια αυτά στη θάλασσα είναι τα αγαπημένα μου. Μα θα κάνουμε κι άλλα πιστεύω. Να είσαι καλά και καλό βράδυ.

Καλησπέρα Κώστα. Είναι εκείνη η συζήτηση που είχαμε. Για το πόσο ενδιαφέροντες, θετικούς και σκεπτόμενους ανθρώπους μπορεί να γνωρίσει κανείς από αυτό το χώρο. Και χαίρομαι πραγματικά που πήρα την αποφαση και γράφω εδώ. Και ακόμα περισσότερο που σας γνώρισα και από κοντά.
Να σαι καλά φιλαράκι και θα τα πούμε σύντομα. ::smile.::
Νεφελοβάτης
23-07-2007 @ 15:22
Σ ευχαριστώ πολύ Ηλία μου, να είσαι καλά.

Καλησπέρα Μαρία. Να σου πω, αυτό που κατάλαβα είναι πως ο διαλογισμός όπως και οι σκέψεις από μόνες τους είναι ένα βήμα. Που προετοιμάζει το επόμενο, τις ενσυνείδητες πράξεις. Γιατί από μόνος του και ο διαλογισμός άλλα και η πράξη χωρίς τα αληθινά γιατί και ακόμα χειρότερα η φυγή και η αποφυγή, είναι κάτι που σίγουρα καλό δε μας κάνει..

Σ ευχαριστώ πολύ Ναταλία, είναι πολύ όμορφο και για μένα όταν βρίσκω γραπτά που μου δίνουν αυτό το συναίσθημα. Και επίσης όταν το προκαλούν τα δικά μου τα γραπτά σε κάποιον άλλο. Να είσαι καλά.

Είναι πολλά στο ενδιάμεσο Τζένη. Αν και χρωματιστά τα βλέπω. Σίγουρα υπήρχαν και άλλα πολλά, μα αν τα έβαζα όλα θα έβγαινε βιβλίο τελικά. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να βγει κάποτε.. ::rol.::
Και ναι τώρα που επέστρεψα, θα τον πιούμε εκείνο τον καφέ, και θα είναι και μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα.
Γιατί και γω στο πάρτυ για χορό το βλέπω, ξέρεις δίπλα στη θάλασσα, κάτω απ τον έναστρο ουρανό, με το Σωτήρη να μας μπουγελώνει από τη θάλασσα και να μας πετάει μέσα τελικά. Μια χαρά δηλαδή!! ::laugh.:: ::yes.::

Καλό βράδυ σε όλους.
ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ
24-07-2007 @ 00:54
Όχι εκείνη της κακώς εννοούμενης ωριμότητας που θα σε φέρει πιο κοντά στο βάλτο. Μα αυτής που θα σε φέρει σε μια κατάσταση που πατάς στα πόδια σου, που περπατάς για να πας εκεί που θες, και όχι αναζητώντας στηρίγματα και δεκανίκια. Και όχι εκεί που σε πάνε, όσο βολικά και να το βαφτίσεις. Μια και αφού συζητάς ειλικρινά με τον εαυτό σου ξέρεις πολύ καλά που σε παν τα εύκολα που σου μάθανε και κείνα που σου τάζουν...
::love.:: Mια διαδρομή τόσο απλή για να μπορέσεις να την διακρίνεις, τόσο δύσκολη ώστε να κατανοήσεις την ουσία της πραγματικής ουσίας της και να ζήσεις την κάθε στιγμή της απολαμβάνοντας τα προνόμια που σου δίνει. ::up.:: εξαιρετικό Θοδωρή ευχαριστούμε γι' αυτό το ξύπνημα.... ::yes.::
Καλό σου πρωινό.
poetryf
25-07-2007 @ 07:04
Συγχαρητήρια για την ευαισθητοποιηση σου Νεφελοβάτη!
Όμορφο και περιεκτικό σε νοήματα γραπτό! ::love.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο