Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
129960 Τραγούδια, 269272 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Παράλληλοι Εαυτοί
 «Η κοινωνία συχνά συγχωρεί τον εγκληματία. Τον οραματιστή, όχι!» Όσκαρ Ουάιλντ.
 
Τέσσερις διαστάσεις να αντιληφθούμε μπορούμε με κείνες τις αισθήσεις που μας δώθηκαν.. Στο χώρο με τις τρεις διαστάσεις του ζούμε και μετακινούμαστε.. Μα κι ακίνητοι να μαστε πάλι κινούμαστε στην τέταρτη.. Στο Χρόνο..

Και ο χρόνος υφαίνει τα νήματα. Πολύχρωμα, ασπρόμαυρα, γκρίζα.. Μικρά, μεγάλα που μπλέκονται, στριφογυρνάν, και φτιάχνουν τη δικιά τους πορεία. Μέσα στα όρια, στα περιθώρια, στο υφαντό. Μέσα και έξω από το χρόνο μπορεί να συναντιούνται.

Σαν τη φωνή του συγγραφέα που σου μιλά αν και πεθαμένος στην εδώ τη χωροχρονική κατάσταση, μέσα από το κείμενο που διαβάζεις, σαν τον ποιητή που τα όνειρα του ακούς, σαν μια χρονομηχανή να ναι τα γραπτά και τα τραγούδια τους, και ας λεν πως αυτές δεν υπάρχουν. Αν και τώρα πια να τις φτιάξουν ετοιμάζονται.. Σωματίδια των Θεών αναζητάνε λεν μες από επιταχυντές, στα -3 δεύτερα της δημιουργίας και κάτι δις χρόνια πίσω θε να πάνε..

Μα άσχετα μ αυτούς, τα νήματα συναντιούνται και διασταυρώνονται, και μπλέκονται και φτιάχνουν σχήματα. Άλλα είναι όμορφα σαν παραμύθια, άλλα είναι άσχημα σαν εφιάλτες, τα πιο πολλά μπορεί να ‘χουνε ένα χρώμα μονάχα..

Γκρίζα, που φτιάχνουνε εκείνη τη λάσπη που βλέπεις. Στο χαλί, στο χάλι μας, στη ζωή..

Μα κάποια προκαλούν την πιο πικρή την αίσθηση.. Εκείνα που είναι αφημένα στη μέση. Από τα πρέπει και τα αλλά, από τα αν και τα μήπως, από τις λογικές, από τις παράνοιες. Αυτά που μοιάζουνε μ αγέννητα παιδιά.

Ναι μπορεί να μην ξέρεις που θα πηγαίνανε, μπορεί να λες καλύτερα είναι, για καλό που δεν, και όλα εκείνα τα σοφά.

Απλά όμως δεν ξέρεις, είναι σαν να πεις, έλα μωρέ, ας μην τα αφήσω να γεννηθεί ετούτο το παιδί, αφού μπορεί να υποφέρει. Χάλια ο κόσμος, τι να το παιδεύω..
Για καλό του το κάνω.. Και μπορεί και δίκιο να χεις.. Μα δεν ξέρεις τι θα μπορούσε να γίνει, τι θα γίνει λιγάκι πιο κάτω..

Α ρε πατέρα ήσουν κακός τελικά, μα σ ευχαριστώ.. Εγώ καλός ήμουνα μα να με συχωρήσω ακόμα δε μπορώ.. Για τα τόσα και τόσα Αν.. Μα απ τα αν δε γίνεται ιστορία μαθαίνουμε..

Μοναχά μια σκέψη μπορεί τη θλίψη που υφαίνεται στο μυαλό ν ανακουφίσει.. Από κείνες που βρίσκει κανείς σε μέρη που δεν το περίμενε να βρει. Σ ένα γραπτό για το μεταφυσικό ας πούμε, που για Φυσική μιλά. Και κει βρίσκεις πως Σύμπαντα παράλληλα μπορεί και να υπάρχουν. Απ τους επιστήμονες που μες το σύστημα είναι, μα αποδεικνύουν αυτό που οι άλλοι δε θένε να δουν. Ή που το μυαλό τους δε φτάνει.

Έτσι ήτανε κι ο Αϊνστάιν και ο Χάιζενμπεργκ στην αρχή. Έτσι είναι και κείνοι.
Και λένε πως με κάθε απόφαση, με κάθε σταυροδρόμι, κι ένα Σύμπαν γεννιέται, μαζί μ έναν άλλο εαυτό..

Απίθανο; Μπορεί.. Όπως και το να γεννηθούμε.. Μια στα 100εκατομύρια, κι αυτό τη μέρα της σύλληψης.. Γιατί αν βάλουμε κι όλες τις άλλες μέρες, ε εκεί ξεφεύγουν και πιθανότητες, και όλα. Μια έκφραση της απιθανότητας, ο καθένας μας είναι..

Οπότε αφού είμαστε εμείς, γιατί να μην είναι κι οτιδήποτε. Απ όσα σκεφτήκαμε κι από όσα θα σκεφτούμε, κι εκείνα που ούτε να φανταστούμε δε μπορούμε, ε ναι όλα είναι δυνατά..

Κι έτσι κάπου, κάθε στιγμή, Πραγματικότητες φτιάχνουμε κι ας μην το ξέρουμε..

Και τούτη δω την «Πραγματικότητα» με κάθε πράξη μα και με κάθε απραξία αλλάζουμε.. Κι ας μη μας φαίνεται η διαφορά.. Την αλλάζουμε όμως..

Για να πάμε όμως στο πριν, κάπου εκεί έξω, ή και δω μέσα μας, κάπου υπάρχει ένας εαυτός, που αντίθετα μ αυτόν τον εδώ, με τον οποίο κολλημένοι είμαστε, δε χρειάζεται κάτι να συγχωρήσει.

Που έχει κάνει όσα δεν κάναμε, που ζει όπως θα θέλαμε, που ξυπνά με χαμόγελο, που νιώθει ολόκληρος.. Και χαίρομαι για κείνον, για όλους εκείνους που ζουν εκεί στο Πέρα..

Έστω κι αν λιγάκι τους ζηλεύω, τους χαίρομαι. Κι είναι κάτι που ανακουφίζει, και ατσαλώνει την πίστη, μα και την ανάγκη.. Λίγο να του μοιάσω εκείνου του εαυτού..

Λίγο να μου μοιάσω πιο πολύ δηλαδή..

Και έτσι αρχίζεις λέγοντας μια καλημέρα, λίγο πιο φωτεινή, που τη νιώθεις σα λέξη μα και σα νόημα..

Απίθανο θα μου πεις..

Μπορεί..

Όσο και το να έχεις Γεννηθεί…


Καλημέρα!!!


31-5-07 & 25-10-08



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 8
      Στα αγαπημένα: 1
 
   

 Ταξινόμηση 
       Συλλογή
      Ονειρέματα
      Κατηγορίες
      Φαντασίας
      Ομάδα
      Ελεύθερος στίχος - Ποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Ότι μπορεί κανείς να ονειρευτεί δεν είναι ποτέ χαμένο
 
Νεφελοβάτης
25-10-2008 @ 02:54
Η ύπαρξη των παράλληλων συμπάντων σχετίζεται με την ύπαρξη του νέφους των ηλεκτρονίων γύρω από τον πυρήνα των ατόμων. Και την αρχή της απροσδιοριστίας, όπου η τροχιά τους συγκεκριμενοποιείται μόνο με την παρατήρηση.. Γενικότερα είναι μεγάλη συζήτηση, και πολύ ενδιαφέρουσα θεωρεία..

Καλημέρα σε όλους! ::smile.::
poetryf
25-10-2008 @ 02:55
Απ όσα σκεφτήκαμε κι από όσα θα σκεφτούμε, κι εκείνα που ούτε να φανταστούμε δε μπορούμε, ε ναι όλα είναι δυνατά..

Δεν ξέρω από ηλεκρόνια ή νετρόνια. Συμφωνώ όμως σε αυτά που είπες. Επίσης, η θεωρία της πληθύος των κόσμων , γέννημα-θρέμμα του Διαφωτισμού, με βρίσκει και πάλι σύμφωνη.
Όμορφο.
zpeponi
25-10-2008 @ 03:55
θελει αρετη και τολμη η ελευθερια...

ναι, αν ημασταν σοφοι, θα ξεραμε... ομως ειμαστε απλα τολμηροι. η καταληξη ιδια, η διαδρομη απειρως ομορφοτερη

ΥΠΕΡΟΧΟ!!!

ενα μπραβο, εκει ψηλα στα συννεφα
sofianaxos
25-10-2008 @ 04:50
Δυνατό !!!!!!!!! ::up.:: ::up.:: ::up.::
Helene52
25-10-2008 @ 06:18
Τέσσερις διαστάσεις να αντιληφθούμε μπορούμε με κείνες αισθήσεις που μας δώθηκαν.. Στο χώρο με τις τρεις διαστάσεις του ζούμε και μετακινούμαστε.. Μα κι ακίνητοι να μαστε πάλι κινούμαστε στην τέταρτη.. Στο Χρόνο..

Και ο χρόνος υφαίνει τα νήματα. Πολύχρωμα, ασπρόμαυρα, γκρίζα.. Μικρά, μεγάλα που μπλέκονται, στριφογυρνάν, και φτιάχνουν τη δικιά τους πορεία. Μέσα στα όρια, στα περιθώρια, στο υφαντό. Μέσα και έξω από το χρόνο μπορεί να συναντιούνται.
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ !!!!!! ΜΠΡΑΒΟ !!!!!!
::up.:: ::up.:: ::up.::
mantinada
25-10-2008 @ 14:16
Κάτι στο νου μου φέρνει το κείμενό σου αυτό, κάτι που κάποτε κάποιος έγραψε, κάτι που κάποτε κι εσύ το διάβασες... "Μοίρα μου είσαι"...
Ναι, αυτό θυμήθηκα, όχι τόσο γιατί έχουν κάτι κοινό τα δύο αυτά γραπτά όσο για το ότι πιστεύω στη μοίρα που εμείς δημιουργούμε, πιστεύω στη δύναμη των επιλογών μας.

Ίσως χιλιάδες να είναι τα παράλληλα σύμπαντα όπου χιλιάδες "Νεφελοβάτες" ή "Μαντινάδες" βαδίζουν σε μονοπάτια διαφορετικά από αυτά των εδώ εαυτών μας, άλλα καλύτερα κι άλλα χειρότερα (μπορείς να αποκλείσεις το γεγονός πως κάποιος εαυτός σου εκεί έξω ζηλεύει τη ζωή που ΕΣΥ ζεις αυτή τη στιγμή;) Βαδίζουν στα μονοπάτια που επέλεξαν... Και μην τους ζηλεύεις τόσο, δεν ξέρεις αν και τι χρειάστηκε να θυσιάσουν για να βρίσκονται εκεί που τόσο θα ήθελες και εσύ να είσαι...

Πάντα στο έλεγα και ποτέ δε θα πάψω να το κάνω...
Στο χέρι μας είναι τα πάντα, αρκεί η επιλογές μας να πηγάζουν από μέσα μας βαθιά, απ' την ψυχή και την καρδιά, από το κέντρο της δύναμης που μας κρατάει ζωντανούς...

Συγνώμη για τη φλυαρία,
να είσαι καλά,

Μαρία Κ.
Νεφελοβάτης
28-10-2008 @ 10:34
Και ‘γω είμαι επίσης Αθανασία, έστω κι αν τις έμαθα από άλλες πηγές. Σ ευχαριστώ.

Σ ευχαριστώ Νίκο.. Και ναι και η διαδρομή και το ταξίδι αξία έχουν.

Σ ευχαριστώ Σοφία.

Ελένη σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Ποτέ δεν ήταν φλυαρία τα όσα γράφεις Μαρία μου. Και ναι μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες εαυτοί μας που να μας «ζηλεύουν», είτε γιατί έφτασαν εκεί που ήθελαν, είτε γιατί έμειναν πιο πίσω σε σχέση με μας.. Και για χίλιους ίσως λόγους..

Όσο για το «Μοίρα μου είσαι..» είναι από τα αγαπημένα μου..

Στο χέρι μας λοιπόν.. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι, πάντως σίγουρα από μας εξαρτάται να το παλεύουμε, κι όπου μας βγάλει, όσο κι αν ζορίζει..

Καλό βράδυ σε όλους. ::smile.::
karpox
09-12-2008 @ 14:35
Και τούτη δω την «Πραγματικότητα» με κάθε πράξη μα και με κάθε απραξία αλλάζουμε.. Κι ας μη μας φαίνεται η διαφορά.. Την αλλάζουμε όμως..

μη σταματας ............να τα λες
τα λεγες και πριν....
να τα θυμομαστε και μετα
μη σταματας .........................................................................

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο