Μήνυμα στο Μπουκάλι - Λευτεριά

Δημιουργός: Jkal94

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

ΜΥΝΗΜΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ
Ήθελα τόσα να σου πώ και τοσα να σου τάξω
ήθελα να σε ψάξω ήθελα να είμαι θηρευτής
είπα να μείνω σιωπηλός μα πως να το βαστάξω
που να σταθώ να αράξω που να σταθείς να ονειρευτείς
γυρέψαμε και οι δυο την ιδια φυλακή
ιδανική να δραπετεύουμε απ τα ρολόγια
μα εσυ φοβήθηκες δειλή και κρύφτηκες εκεί
που την αγάπη τη σκοτώνουν φόβοι και μοιρολόγια
κλείσε την πόρτα και ασε με και πέτα το κλειδί
μπαίνω παιδί και γέρασα λίγο πριν κοιμηθώ
δεν εχω ακούσει τίποτα και τίποτα δε δεί
κάνε το ραβδί σου ρόπαλο μα δεν θα θυμηθώ
τρέχει το αίμα πλήγιασαν και οι δυο μου οι καρποί
γιατί η σιωπή σου μου έσφιξε τις χειροπέδες
αν δεν βρεθούμε εκεί στο μνήμα που έθαψες την ντροπή
ίσως αρχίσω να σε ψάχνω στους παλιούς τεκέδες
μα ειναι τα μάτια μου τυφλά καλή μου
και το κελί που κρύβω μέσα μου μυρίζει αιθάλη
τα αφτιά κομμένα και έχασα μια νύχτα τη φωνή μου
γι αυτό σου στέλνω μήνυμα μέσα στο μπουκάλι...

Βάζω στο μπουκάλι μου βενζίνη και στουπί
όταν το βρείς να διαβάσεις την οργή μου
και αν νόμιζες πως έκλαψα μια νύχτα σαν κι αυτή
φταίνε τα δακρυγόνα που καίνε την ψυχή μου

Ήθελα τόσα να σου πώ, τοσα να σου φωνάξω
ήθελα να σε κράξω ήθελα να είμαι ποιητής
είπα να γίνω ακίνδυνος μα πως να το βαστάξω
που να σταθώ να αράξω που να σταθείς να εκδικηθείς
γκρεμίσαμε και οι δυο τον τοίχο του μυαλού
μα εσύ αλλού χαράμισες κάθε σου πέτρα
αυτή η ζωή σε θέλει μάχιμη και τσαμπουκαλού
κοίτα σε σημαδεύουνε τώρα στα τρία μέτρα
κλείσε τα μάτια μου έλεγες θυμάμαι γελαστή
έτσι αρχίζουν τα όνειρα έτσι τελειώνει ο χρόνος
μα ο χρόνος δεν τελείωσε σαν να χει ξεχαστεί...
και ενώ τα κλείσαμε μαζί εγώ τα βλέπω μόνος
και τι δε μου είχες ορκιστεί και τι δε μου είχες τάξει
μα τώρα η προδοσία σου σέρνεται χαμηλά
παλιά φορούσες τίποτα τώρα φοράς μετάξι
παλιά έκαιγαν βιβλία τώρα καίνε μυαλά...
μα είναι τα μάτια μου τυφλά δε βλέπω απ τους καπνούς
και ίσως να μην σε ακούσω πατώντας τη σκανδάλη
μην ψάχνεις μήνυμα να βρεις στους πέντε ωκεανούς
γιατί το χω στα χέρια μου ακόμα το μπουκάλι.

Βάζω στο μπουκάλι μου βενζίνη και στουπί
όταν το βρείς να διαβάσεις την οργή μου
και αν νόμιζες πως έκλαψα μια νύχτα σαν κι αυτή
φταίνε τα δακρυγόνα που καίνε την ψυχή μου...


ΛΕΥΤΕΡΙΑ
Δε σε γνωρίζω απο τα κρίματα που φέρνουν οι καιροί
ούτε ασφαλώς απο την κόψη του σπαθιού την τρομερή
δε σ έχω δει να ταξιδεύεις μέσα σε κεραίες
ή να φοράς αρματωσιές χλαμύδες και σημαίες
σε βρήκα μια νύχτα όταν σώπασαν τα ηχεία
να στέκεσαι αμίλητη έξω από τα πειθαρχεία
ή να κρύβεσαι αμήχανα πίσω απ΄τους τοίχους
ψελίζοντας συνθήματα και στίχους
δε σε γνωρίζω απο εικονίσματα στο πιο ψηλό ταβάνι
απο παπάδες που μαστούριασαν με το λιβάνι
δε σ έχω μάθει στο στρατό δεν υπηρέτησα
ούτε τον ύμνο σου ποτέ μου τον χαιρέτησα
έχουμε αλλάξει δυο κουβέντες στο κρατητήριο
και πέντε γράμματα σε κάποιο επισκεπτήριο
φάγαμε ξύλο στο τέταρτο και στο αλλοδαπών
και μας αφήσαν νηστικούς για νύχτες στο μεταγωγών
μοιραστήκαμε τη βρώμικη κουβέρτα υπηρεσίας
τη φάλαγγα όταν δήλωσα αντιρρησίας
κάτσαμε δίπλα σε κλούβα οι δυο μας στα κλεφτά
σε δρομολόγια απο την Κέρκυρα στα Διαβατά
και στείλαμε μαζί το σήμα του κινδύνου
ανεβασμένοι στη ταράτσα του Μαλανδρίνου
μας πέταξαν στο κιούπη μας σπάσανε τα κόκκαλα
ανθρωποφύλακες υπάλληλοι με ρόπαλα
ράψαμε το στόμα μας σε απεργία πείνας
βάλαμε φωτιά στο κέντρο της Αθήνας
αντέξαμε το κρύο τα φάρμακα με δόσεις
σε μπλέ δωμάτια σταυρούς και καθηλώσεις
μας πλάσανε σαν να είμασταν κομμάτια πλαστελίνης
σ εξάμηνες ενέσεις αλομπερτίνης
παραβιάσαμε την άδεια και όρους αποφυλάκισης
γυρίσαμε παρέα ολα τα κέντρα κράτησης
κι ήσουν εκεί μεσ΄το κελί μου
με τη πνοή σου
στα ψηλά ντουβάρια έδινα μαχαιριά
οι τοίχοι κι οι στίχοι σε κρύβαν μαζί μου
για να σαι η δικιά μου Λευτεριά...

Δημοσίευση στο stixoi.info: 16-10-2015