Να ανασαίνεις και ν'αφήνεσαι

Δημιουργός: Δήμητρα

Αφιερωμένο στον Θεό του ανέμου που φύσηξε μέχρι τα μέρη μου.Δικό σου Τάκη, ν'ανασαίνεις και ν'αφήνεσαι! Καλημέρα σας.

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Να ανασαίνεις και ν’αφήνεσαι...


Μέσα σε ήλιους κίτρινους και πορτοκαλί κρύβομαι
και κάτι μέρες που μοιάζουν με νύχτες με καταπίνουν....
Κι αφήνομαι....αφήνομαι...αφήνομαι
στα μονοπάτια μιας υπόγειας διαδρομής,
κρυφής απο τον κόσμο και τ’ανθρώπινα.
Κι όλο θυμάμαι....θυμάμαι...θυμάμαι
γιατί διάλεξα να βουτήξω στα άδυτα της μοναξιάς,
κάθε φορά που κοιτάζω μάτια χωρίς χρώμα θυμάμαι...
‘Ανάσαινε’, μου φώναζαν τα κύμματα.
‘Ανάσαινε, αύρα θαλασσινή κι αλμύρα.
Να γεμίζεις τις πληγές ιώδιο να γιατρεύονται,
να κλείνουν,να ξεχνιούνται,να μην πονούν...
Μετά ν’απλώνεις το χέρι σου να χαιδεύεις τους αχινούς
κι αυτοί να σε γαργαλάνε με τις άμυνες τους
και εσύ να παραδίνεσαι έτσι απλά χωρίς μάχες...
Να λες τραγούδια να νανουρίζεις τη φουρτούνα
κι απε να στρώνεις ένα σεντόνι αφρό κι
αργά ν’αποκοιμιέσαι στο γαλάζιο της.
Να ονειρεύεσαι....να ονειρεύεσαι...να ονειρεύεσαι
ταξίδια και προορισμούς και τόπους άφθαστους,
ανθρώπους στοργικούς,γαλήνιους κι ανέγγιχτους,
να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά!
Ύστερα ν’αγγίζεις τρυφερά
τις ουλές που άφησαν τ’αστέρια
όταν έπεφταν βροχή το βράδυ στο κορμί σου,
να παρακαλάς τον άνεμο να φυσίξει να δροσίσει τα σημάδια.
Κι αυτός να φυσάει...να φυσάει....να φυσάει
στο πρόσωπο σου,
πνοή αρχέγονη να απλώνεται στο στήθος,
στην καρδιά,στα κύτταρα σου και να σε παρασέρνει
σε μνήμες και αλήθειες που αγάπησες....’
Και να μην κρύβεσαι πια σε ήλιους,
ούτε σε ανέμους θεικούς...
Μόνο να ανασαίνεις...να ανασαίνεις...να ανασαίνεις...
την αγάπη που ψυθιρίζει το κυμμάτισμα της ψυχής
στη νοτισμένη κοιλάδα της καρδιάς σου,
να ανασαίνεις και ν’αφήνεσαι...

Δημοσίευση στο stixoi.info: 22-08-2006