Παιδιά στον έρημο κόσμο

Δημιουργός: ακουάριουμ, Βασίλης Μ.

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Παιδιά στον έρημο κόσμο

Σε χώμα που αγκύλωνε
το χρόνο που κυλούσε
σε γη π’έλειπε ο έρωτας
και σα στοιχειό βογγούσε

κινήσαμε για πόλεμο
ανύποπτα παιδιά
μ’εφόδιο κι ασύρματο
μιαν άδολη καρδιά

για μάχη δίχως αύριο
μια εκστρατεία ζωής
σεφέρι δίχως σύμμαχους
κι εξόδους διαφυγής.
--
Το βέρτιγκο σαν έριξε
έναν πάνω στον άλλο
νομίσαμε το αντάμωμα
για θάμα και ρεγάλο.

Ρημάδι το'να πόδι σου
σπασμένη η περόνη
πώς όρθια στεκόσουνα
ενώ φριχτοί οι πόνοι˙

κι εγώ με τι την πότιζα
τέτοια παραφορά
με άμμο στο λαρύγγι μου
τα σπλάχνα μου στεγνά…

Για δεκανίκια έψαχνες
εγώ λίγο νερό
όμως μονάχα βρήκαμε
λιμό και παιδεμό.
--
Σκέψεις πολλές στα δόντια μας
που τρίζαμε σκληρά
και φτύναμε δυο ψίχουλα
στ’αυτιά ψιθυριστά.

Στα μάτια μου αντίκριζες
ασήκωτη διαθήκη
στα μάτια σου η άβυσσος
ισόβια καταδίκη.

Ένας στον άλλο βλέπαμε
τον άσπονδο τον πόνο
κι ας ήταν μόνο είδωλο
απ’το θλιμμένο κόσμο.

Τρικυμισμένες θάλασσες
κρυμμένες μες στο στόμα
που έπνιγαν τα λόγια μας
πριν αρθρωθούν ακόμα.

Η έρημος μας κύκλωνε
έκαιγε το πετσί μας
και κρίναμε να χωριστεί
εκεί η διαδρομή μας.
--
Το σχήμα των σωμάτων μας
αν ξέραμ’ότι αλλάζει
θα πλάθαμε την αγκαλιά
στου άλλου να ταιριάζει

σε σύννεφ’ αδιαπέραστα
θα βρίσκαμε μι’ακτίνα
μια στάλα που θα χόρταινε
για τ’άσπρο φως την πείνα

οι ουρανοί θα φαίνονταν
λίγο να αιθριάζουν
και την ψυχή θα έπαυαν
σκοτάδια να μπολιάζουν.
--
Μα ήμαστε στον πόλεμο
ανύποπτα παιδιά
για οδηγούς που είχαμε
θύελλα κι αντηλιά

σε χώμα που αγκυλώνει
το χρόνο που κυλά
σε γη που λείπει ο έρωτας
κακή ξερολιθιά.

Δημοσίευση στο stixoi.info: 04-09-2021