Για τις αμέτρητες ψυχές

Δημιουργός: Μαριλία

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Εκεί που οι άνθρωποι πεθαίνουν
Εκεί που όλα χάνονται σφοδρά
Σε εκείνους που την σκληρότητα υπομένουν
Και στον κόσμο που από την θλίψη δεν ξυπνά
Γι' αυτόν τον κόσμο έχω την ανάγκη να θυσιάσω δάκρια λύπης
Γιατί δεν έχω τη δύναμη να τα κρατήσω στα μάτια μου.

Όταν αθώα παιδιά είναι, πλέον, αδίκως μακριά.
Όταν άνθρωποι έζησαν μια απρόβλεπτη ιστορία
Όταν οι εικόνες μαρτυρούν την πραγματικότητα
και είναι αληθινές κι ας μοιάζουν με δυσοίωνη ταινία
Τότε αναρωτιέμαι γιατί άραγε τόσος πόνος?
Έφταιξε μήπως η αναλγησία, η αμαρτία και ο φθόνος?
Αλλά “όλα μες στη ζωή είναι”.
“Ουδείς αναμάρτητος”!
“Κανένας δεν είναι τέλειος”…

ʼπειρες, αδικοχαμένες ψυχές κρύφτηκαν στο σκοτάδι.
Η προσευχή συνεχίζεται για ακόμα ένα μελαγχολικό βράδυ.
Μα πουθενά απάντηση…
Μόνο ελπίδα…
H ελπίδα ότι θα ξαναδούν τα μάτια που νοστάλγησαν
Ότι μπορεί τελικά η ζωή να μην είναι τόσο σκληρή για εκείνους…

Αντίο…
Ένα μεγάλο αντίο στις αμέτρητες ψυχές,
που χάθηκαν τόσο, μα τόσο άδικα!

Δημοσίευση στο stixoi.info: 02-01-2005