Μπαλαντα Κρουστων

Δημιουργός: Μελής

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

ΠΑΡΑΛΟΓΟ

Στα λόγια που δεν έχουν νήμα
και καταλήγουν στο πουθενά
αφήνομαι στην ερημιά
με την ανάσα της πλημμύρας

Η θάλασσα δεν είναι γύρω
είναι στις κόρες των ματιών μου
σαν ένα λείψανο του κόσμου
που συλλαβίζει στα σκοτεινά

Ανθίζουν τα κενά εντός μου
σβήνουν το παραλήρημα του φόβου
κ’ εγώ δεν μοιάζω με τον εαυτό μου
είμαι το τύμπανο του πόθου

Ο πόνος σβήνει σαν αστέρι
καθώς το φως μια άλογης χαράς ανατέλλει
χάδι που γέννησε μια μοίρα
στον πυθμένα μιας αλήθειας
σ’ αναίτια εποχή
σε διχαλωτό φιλί.

Γιάννης Σμίχελης

Δημοσίευση στο stixoi.info: 29-09-2008