Les dettes fixes

Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι
μέσα στον ύπνο το βαθύ πολυταξιδεμένοι
άλλοι γυρνάνε με το νου και άλλοι στα εμπόδια
άλλοι ψηλά αρμενίζουνε έχουν φτερά στα πόδια

Κι εγώ που θέλησα πολλά έμεινα με τα λίγα
μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα
έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι
ξέχασα τις αγάπες μου που μου `στησαν καρτέρι

Να `σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος
να μη σε πιάνει πανικός ούτε κι ο ίδιος ο Θεός
αλλιώς στα πάγια κολλάς σέρνεσαι βρίζεις και πονάς
αγάπες σε κυκλώνουνε και στο μαντρί σε χώνουνε

Κι εγώ που θέλησα πολλά έμεινα με τα λίγα
μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα
έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι
ξέχασα τις αγάπες μου που μου `στησαν καρτέρι


Les soirs sont des siècles interminables
Réunis dans un profond sommeil grands voyageurs
Certains retournent mentalement et d'autres restent aux obstacles
D'autres encore naviguent haut et ont des ailes aux pieds

Et moi qui voulais beaucoup trop, je me suis contenté de peu
Mais je me suis vite habitué à ma jeunesse rebelle
J'ai créé un monde secret et je me suis réfugié dans une tanière
J'ai oublié mes amours qui ont dressé une embuscade

Etre seul signifie que tu es brave
que ni la panique ni Dieu t'attaquent
sinon tu patauges dans les dettes tu rampes, tu jures et tu souffres
Les amours t'encerclent et t'enferment dans un palis

Et moi qui voulais beaucoup trop, je me suis contenté de peu
Mais je me suis vite habitué à ma jeunesse rebelle
J'ai créé un monde secret et je me suis réfugié dans une tanière
J'ai oublié mes amours qui ont dressé une embuscade

www.projethomere.com © 06.07.2008

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info